Uit: De kleine Johannes - Frederik van Eeden

HOOFDSTUK X

"De man der wetenschap", ging de dokter voort, "staat hoger dan alle andere mensen. Maar hij moet dan ook de kleine gevoeligheden, die de gewone mensen kennen, laten varen voor dat éne grote: de wetenschap. Wil je zo'n mens worden? was dat je roeping, mijn jongen?"
 

HOOFDSTUK XII

(Pluizer aan het woord)

"Die plannenmaker, Johannes, was erg slim, maar bij alles wat hij maakte, vergat hij iets, en de mensen hebben handenvol werk, om al die gebreken zo goed mogelijk te lappen. Zie maar om je heen! een paraplu, een bril, zelfs kleren en huizen, het is alles menselijk lapwerk. Het hoort volstrekt niet bij het plan. Maar de plannenmaker heeft niet bedacht dat mensen het koud zouden hebben boeken zouden lezen en duizend dingen meer zouden gaan doen, waarvoor zijn plan niet deugde. Hij heeft zijn kinderen kleertjes gegeven, zonder te denken, dat zij er uit zouden groeien. Nu zijn bijna alle mensen lang hun natuurpakje ontgroeid. Nu gaan zij alles zelf doen en storen zich volstrekt niet meer aan de plannenmaker en zijn plannen. Wat hij hun niet gegeven heeft, nemen ze brutaal en eigenmachtig, en waar het hem blijkbaar te doen was hen te doen sterven, ontduiken zij de dood soms voor lange tijd, door allerlei kunstgrepen."
"Maar het is de schuld van de mensen", riep Johannes, "waarom wijken zij moedwillig af van de natuur?"
 

HOOFDSTUK XIII

(Johannes is met Pluizer en dokter Cijfer bij zijn vader die zojuist gestorven is)

Daar klonk Pluizers stem, als op een grote afstand. "Ziezo! dat verhaaltje is weer uit."
"Dat is goed", zei dokter Cijfer, "nu kun je onderzoeken wat het geweest is". Ik laat dat aan u over. Ik moet weg."
Half nog in een droom zag Johannes glinsterende messen blinken.
De kat zette een hoge rug. Het werd koud naast het lichaam, en hij zocht weer de zonneschijn. Johannes zag hoe Pluizer een mes nam, het zorgvuldig bekeek en ermee naar het bed ging. Toen schudde Johannes de verdoving van zich af. Eer Pluizer bij het bed was, stond hij vóór hem. "Wat wil je?", vroeg hij. Zijn ogen waren wijd geopend in ontzetting.
"Wij zullen zien wat het geweest is" zei Pluizer. "Nee!, zei Johannes, en zijn stem was laag als een mannenstem.
"Wat betekent dat?" zei Pluizer met grimmig flikkerende blik. "Kun je mij verbieden? Weet je niet hoe sterk ik ben?"
"Ik wil niet", zeide Johannes. Hij zette zijn tanden op elkaar en haalde diep adem. Vast staarde hij Pluizer aan en strekte de hand naar hem uit. 
Maar Pluizer naderde. Toen greep Johannes hem bij de polsen en worstelde met hem. 
Pluizer was sterk, hij wist het, nog nooit had hij hem weerstaan. Doch hij hield vol, en zijn wil brak niet.
Het mes schitterde voor zijn ogen, hij zag vonken voor zijn blik en rode vlammen, doch hij gaf niet toe en bleef worstelen.
Hij wist wat er komen zou als hij bezweek. Hij kende het, hij had het vroeger gezien. Maar wat daar achter hem lag was zijn vader, en hij wilde het niet zien.
En terwijl zij hijgend worstelden, lag achter hem het dode lichaam gestrekt en bewegingloos, zoals het gelegen had op het ogenblik, toen de stilte kwam, het wit der ogen zichtbaar als een smalle streep, de mondhoeken opgetrokken tot strakke grijnslach.
Alleen als beiden in hun strijd tegen het bed stootten, schudde het hoofd zacht heen en weer.
Nog steeds hield Johannes vol, de adem begaf hem en hij zag niets meer. Een sluier van bloedrood licht was voor zijn ogen. toch hield hij vol.
toen verzwakte langzamerhand de weerstand van beide polsen onder zijn greep. Zijn spieren ontspanden zich, zijn armen vielen slap langs zijn lijf en zijn gesloten handen waren leeg.
Toen hij opzag was pluizer verdwenen. Alleen de dood zat bij het bed en knikte. 
"Dat was goed van je Johannes", zei hij.
"Zal hij weerkomen?" fluisterde Johannes. De dood schudde het hoofd.
"Nooit. wie hem eenmaal aandurft, ziet hem nooit weer."
 

Een Hemel op Aarde
Het Evangelie van Thomas
Het is Mogelijk
Verboden Boeken en Geschriften
Oskar Panizza
L. E .J. Brouwer
The Gospel of Thomas
Nature, Culture, Nature
A Heaven on Earth