De kleermakers gaan aan de gang en fabriceren van niets een onzichtbare mantel. En als hij klaar is laat de keizer aankondigen dat hij aan het volk zijn nieuwe mantel zal tonen en laat daarbij vertellen dat de mantel alleen gezien kan worden door intelligente mensen. En dan schrijdt de keizer in zijn blootje langs het volk dat vol bewondering naar de blote keizer kijkt en niemand durft toe te geven dat hij geen mantel ziet, want dan zou hij toegeven dat hij dom is. En dan opeens roept een klein kind: "de keizer heeft geen kleren aan" en doorbreekt daarmee het zelfbedrog. 

Dit is de manier waarop het overal in de maatschappij ook gebeurt. Mensen kijken vol ontzag op naar geleerden die allerlei ingewikkelde verhalen vertellen, naar deskundigen, die hun eigen "licht" over de zaken laten schijnen en naar plannenmakers, die in de toekomst kunnen kijken. Allemaal mensen die zien wat zij niet zien. Ze hebben het over vooruitgang, welvaart, BNP en nog veel meer moeilijke begrippen en niemand heeft die ooit gezien, maar omdat al die mensen zo knap zijn, moet je wel heel dom zijn als je dat niet ziet. Dat weet toch iedereen, dat is toch normaal, dat is toch mooi of leuk, maar als je het niet weet, niet normaal, niet mooi of leuk vindt, ga je toch erg aan jezelf twijfelen. Zelf denken, kijken en luisteren en vragen waarom is gevaarlijk, omdat je dan uiteindelijk zult ontdekken dat deze maatschappij één grote mystificatie, één grote luchtballon is, maar voor die tijd loop je een grote kans in een psychiatrische inrichting te belanden. Daar zitten de mensen die zien wat wij niet mogen zien. Het is de omgekeerde wereld.

 Het volledige sprookje >>

  Druk af